Przyszedł czas aby wyjaśnić kolejne błędne rozumienie istoty czym jest RDF Schema: wiele bowiem osób myśli o RDF Schema w tych samych kategoriach co o DTD, XML Schema, schemacie UML czy diagramie związków encji (ERD). Chodzi głównie o to, że tworząc schemat XML, głównym celem jest dostarczenie specyfikacji zgodnie z którą będziemy mogli:

• powiadomić edytor jakie elementy i atrybuty ma nam podpowiadać,
• sprawdzić czy dostarczony dokument XML jest zgodny z podaną specyfikacją.

Jeżeli przeanalizujemy podstawowe cztery elementy dostarczane przez RDF Schema, czyli definicje klas (ang. class), definicje właściwości (ang. property), zakresu (ang. range) i dziedziny (ang. domain) właściwości, to możemy sobie wyobrazić edytor grafów RDF, który dla danego zasobu podpowiada znane mu typy, a następnie jakie predykaty mogą zostać użyte, aby opisać zasoby danego typu. W tym względzie edytor taki działałby bardzo podobnie do edytora bazującego na XML Schema. Z jedną jednak różnicą: edytor bazujący na XML Schema (zazwyczaj) zabraniałby użycia typów zasobów i predykatów, które nie byłyby zdefiniowane w schemacie.

W ten sposób ujawnia się najważniejsza chyba różnica pomiędzy RDF Schema a innymi specyfikacjami schematów. RDF Schema nie definiuje restrykcji nałożonych na graf RDF, tak jak to czyni np. XML Schema. Jak już wspominałem wcześniej RDF Schema definiuje ontologię, która maszyny używają aby zrozumieć przedstawiony im graf RDF albo przynajmniej jego fragment.

Co to de facto oznacza?

Jeżeli weźmiemy pod uwagę następującą specyfikację w RDF Schema:

[semschool:Samochod] [rdf:type] [rdfs:Class].
[semschool:Czlowiek] [rdf:type] [rdfs:Class].
[semschool:kierowac] [rdf:type] [rdf:Property].
[semschool:kierowac] [rdfs:domain] [semschool:Czlowiek].
[semschool:kierowac] [rdfs:range] [semschool:Samochod].

Definiuje ona właściwość [kierować] przypisaną obiektom typu [Czlowiek].

Ta specyfikacja nie oznacza jednak, że:

• tylko [Czlowiek] może [kierować]
• [Człowiek] może tylko [kierować]
• [kierować] można tylko [Samochód]

Jest to dość logiczne, prawda? Dla maszyn również. Ale niezgodne z "logiką" poznaną przez tych z nas, którzy znają schematy typu XML Schema, ERD, czy chociażby języki programowania typu Java czy C++.

Dlaczego ?

Wspomniane schematy, typu XML czy ERD, bazują na tzw. założeniu zamkniętości świata (ang. closed world assumption), które oznacza, że fałszywe jest wszystko to co nie jest zdefiniowane,  i czego nie jesteśmy w stanie dowieść.

W przypadku RDF Schema (jak i innych języków definiowania ontologii, które poznamy niedługo) wnioskowanie odbywa się przy tzw. założeniu otwartości świata (ang. open world assumption). Oznacza, to m.in. że nie możemy określić nieprawdy danego twierdzenia tylko dlatego, że nie jesteśmy w stanie jej wywnioskować z dostępnych w danym momencie informacji.

Do czego więc możemy użyć specyfikacji w RDF Schema?

Załóżmy, że w przetwarzanym grafie znaleźliśmy następujące zdanie:

[Jan] [kierowac] [Mazdę].

Przy czym nie wiemy nic na temat zasobu [Jan] ani [Mazda], a mamy do dyspozycji tylko naszą specyfikację podaną powyżej. To właśnie dzięki tej specyfikacji maszyna będzie w stanie "zrozumieć", że

[Jan] [rdf:type] [semschool:Człowiek].
[Mazda] [rdf:type] [semschool:Samochód].

Mam nadzieję, że ten krótki przykład pozwolił Wam zrozumieć myślenie maszyn nieco lepiej. Jutro zaprezentujemy dalsze możliwości standardu RDF Schema.