Bo Web 3.0 to nie Web3D, to nie wyszukiwarki odpowiadające na pytania w języku naturalnym (ang. natural language processing - NLP), to wreszcie nie tylko ontologie i maszyny które z nich korzystają. Web 3.0 to Sieć danych, która w odróżnieniu nie jest tylko dla ludzi (Web 1.0) czy stworzona przez/dla społeczności (Web 2.0), ale jest przede wszystkim dostępna i zrozumiała przez maszyny. Tylko w ten sposób będziemy mogli zbudować narzędzia, które usprawnią nasz dostęp do Sieci, jeżeli będą one miały dostęp do połączonych, zrozumiałych danych.

Takie właśnie założenia dotyczące rozwoju Web 3.0 stały się podstawą do powstania inicjatywy Linked Data, promującej udostępnianie danych w Sieci w postaci grafu powiązań zrozumiałego przez maszyny.

W swoim artykule z 2006 roku, sir Tim Berners-Lee, podaje cztery reguły nazywania rzeczy w Sieci:

1. Należy używać URI do nazywania zasobów (dokumentów, ludzi, usług, ...) w Sieci.
2. Preferowanym schematem URI jest HTTP, tak aby ludzie (i maszyny) mogli sprawdzić co kryje się pod daną nazwą.
3. Pod podanym URI należy udostępnić wartościowe informacje o danym zasobie korzystając ze standardów, np.: RDF i SPARQL.
4. W danym opisie udostępnionym pod podanym URI umieszczamy odnośniki do innych URI, tak aby maszyny i ludzie mogli odnaleźć więcej  powiązanych zasobów w Sieci.

Co powinien zawierać taki dokument RDF opisujący dany zasób pod podanym URI? Przede wszystkim tzw. minimalny spójny graf RDF (ang. minimal self-contained graph - MSG), czyli te zdania, które odnoszą się do podanego zasobu, oraz wszystkie zdania powiązane rekurencyjnie z nimi za pośrednictem pustych węzłów (ang. blank nodes) o których pisalismy wprowadzając RDF. TBL wspomina również o możliwości udostępnienia usługi zapytań w języku SPARQL (ang. SPARQL end-point), o którym napiszemy niedługo.

Tak stworzoną Sieć danych, tzn. strony i usługi które publikują swoje dane zgodnie z powyższymi wytycznymi, można przeglądać za pomocą aplikacji Tabulator, stworzonej przez TBL.

W chwili obecnej coraz więcej usług udostępnia swoje dane zgodnie z wytycznymi inicjatywy Linked Data. Jakiś czas temu pisalismy o słowniku WordNet, usłudze OpenVocabulary oraz o usłudze publikowania danych rozpoczętej przez New York Times. Poniższy graf, autorstwa Richarda Cyganiaka z DERI Galway, prezentuje stan chmury połączonych źródeł danych w lipcu 2009.

Usługi publikujące i wykorzystujące połączone dane (Lipiec, 2009; źródło: http://richard.cyganiak.de/2007/10/lod/)

Dr Tom Heath z  Talis podaje pięć kroków do stworzenia aplikacji publikującej dane zgodnie z ideą Linked Data (zobacz również tutorial z ISWC'08 na videolectures.net):

1. Należy zrozumieć powyższe podstawowe zasady publikowania w Web 3.0.
2. Musimy zrozumieć model danych naszej aplikacji sieciowej; szczególnie ważne jest zidentyfikowanie klas rzeczy, których będzie ona dotyczyć, np.: ludzie, miejsca, spotkania, itp.
3. Definiujemy schematy URI (a właściwie URL) dla poszczególnych typów obiektów zidentyfikowanych w poprzednim punkcie. Więcej na ten temat w dwóch najbliższych artykułach.
4. Następnie implementujemy mechanizmy dostarczania danych dla ludzi (np HTML) i maszyn (np RDF), używając wybranej przez nas technologii, np. PHP lub JEE.
5. WAŻNE: o ile to tylko możliwe, do opisu naszych rzeczy wykorzystujemy identyfikatory rzeczy dostarczane przez inne usługi, np. wspomniane wcześniej WordNet, OpenVocabulary, New York Times, i inne; wystarczy tylko rzucić okiem na powyższą chmurę połączonych danych aby odnaleźć dane, które mogą być związane z naszą aplikacją.

W następnych odcinkach cyklu "Publikujemy w Web 3.0" opowiem o tym w jaki sposób poprawnie publikować dane tak aby budować i wykorzystywać Web 3.0.

Na zakończenie prezentacja o publikowaniu i wykorzystywaniu publicznych danych, przygotowana przez dr Michaela Hausenblas z DERI Galway:

Więcej na temat inicjatywy Linked Data oraz samego publikowania danych zgodnego  z duchem Web 3.0 znajdziecie na stronie ze zbiorem szkoleń i prezentacji o Linked Data oraz na wiki grupy W3C Linking Open Data.